باران

آی باران ٬ باران ٬ باران

چهره آبییت هنوز در نقاشی های کودکی ام آشناست!

تو را به قدوم خیس و مبارکت سوگند

تو را به زلالییه چشمه هایی که به وجدشان می آوری

تورا به سینه  سوزان کویرتشنه

تورا به بیکران آبییه دریا وقت نوشیدنت از سخاوتش!

تورا به بوسه های عاشقانه ات بر برکت زمین

تورابه....

 تو را به حرمت نفسهای کودک بی چتر

تو را به حرمت اشکان شسته در چشمش

تو را به صداقت وجودت

تو را به دانه های سجودت

تو را به مهر افزونت

تو را به عاشق دل خونت!

تو را به تک تک اشکانت که از پهنه ی آبییه چشمانت

از کرم و عنایت پروردگارت

بر کویر سوزان دلم مینشانی

سوگند
        سوگند:

             بباااااااااار

مادر...

از عروسک بازی های کودکی ات

تا صدای تکرار سومین لبیک وقت سپیدیه قامتت بر سفره بخت!

تا کشیدن دردهای سنگین و طاقت فرسایی که آزرد خاطرت را

هنگام زایش جانم از جانت

  خود آغازگر قصه هاست!

نوای  لالایی هایت دلنشین ترین نغمه ها را بر خواب چشمانم میسرود

اگر پایم را خاری خلید و گر دلم را غمی گزید

گرمای دستانت ضماد زخم تنم بود ومهر نگاهت رامشگر روحم!

زانوان همیشه خسته امروزت  که فرسوده مصائب روزگار

بازهم چون همیشه مآمن غصه هایم میدانم و بس!

 

  مادرم:

دردانه ترین موهبت روزگار

سایه فیروزه ایه وجودت درسایه لاجوردیه پروردگار و به حقانییت صاحب امروز

                                                                                                 از سرم هرگز کم مباد.

نگاهت...

امید سالهای دور ودراز رفته ام

 توکه  با هر نگاهت آن را به صداقتی تمام

میهمان چشمان خسته ام میکنی!

امیدی به شروعی دوباره! به بودنی صدباره و ماندنی جاودان...

ماندن در کنار دلداری چون تو که شانه هایت مامن خستگی هایم

در روزهای سرد خزانیست وقت سنگین شدن چهره بی روح انسانییت!!!

یگانه ستاره آسمان زندگی ام در این شبستان تارو تردید روزگار!

حک کن صدای قدمهای سبزو استوارت را بر دلم برای یک عمرعاشقی...

جان کلام...

دانی چیست دوستت دارم؟!

 

               ذبح تمام منییت!

 

                        تنها تو شدن!!!

                          

                                  و

 

                                 در تو ماندن...

استاد مهر...

می نگارد ومی نگارد اندر صفحه سپید بومی هزار وجه!   

 بومی که ازپیچوخم هزار توی دلش قصه ها دارد به بزرگی وعمق دل دریاییش!

دلی که سالهاست میخرامد درسرای رنگها و نقشها و نگارهایی جاودانه تا

از وفاداریه بی بدیلش براین عرصه تابناک که پروردگارش خوش برسرانگشتان

 خستگی ناپذیرش به ودیعه گذاشته سخن گوید...!

اینک که گرد سپید کوله بار یک عمر تجربه چنین ساحت طنازیه قلمش را

برصفحه معصومانه احساسش به شوری دوباره دعوت میکند

دیگر توانش را یارای یکه تازی بر مظروف بیکران هنرش نیست!

ظرفی میطلبد درخور!

لبریز گشته وچون چشمه ای جوشان میجوشد و چون آبی روان در پی راهی به دریا

استوارتر از همیشه ذکات معرفت میکند.

                                                                        " جاودانه باشید استادایرج یزدانپناه"

یاد باد!

صدای قارقار کلاغ ها بر بلندای کاج باغ پدربزرگ

صدای فریادهای تمام نشدنیه عبدالله.پیرمرد باغبان٬ برسر کودکان بازیگوش

 پشت بوته ها و درختچه های تازه کاشته شده که مخفیگاه امن  قایم موشک بازی امان بود!

صدای شالاپ آب حوض ٬ وقت آبتنیه نوه های ارشد! در گرماگرم خواب ظهرگاهی

بزرگترها!

صدای ملاقه مادربزرگ وقت هم زدن آش نذری ٬سنفونی ساخته با جیک جیک گنجشکان

روی دیوار کاهگلی!

مست میشدم وقت مزه مزه کردن شربت سکنجبین تگریه پدربزرگ  به بهانه دور کردنمان

از دیگ آش به تعارفیه دستان چروک وحنا بسته مادربزرگ!

صدای سادگی

        صدای صداقت

                   صدای پاکی٬ همدلی ٬ باهم بودن

صدای ناب کودکی...

این قاب کوچک منظره ای وسیــــــــــــــــــــع و رنگارنگ از کودکیمان است

که آرام آرام دفنش کردیم زیر آوار گردوخاک

                                  فراموشی و گذر زمانه ....افسوس!

 

                                               یاد باد! آن روزگاران یادباد....

غریبانه...

آمدی و روحم را در تلاطم احساسی غریب غرق داشتن کردی!

داشتنی که هر روز داشتنش را حق روح خسته ام میدانستم!

دلم با آمدنت چونان شب پروانه ای عاشق!  بر گرد شمع!

رقص کنان و پای کوبان نقش عشق را

بر جبین عرصه وسیع پندارم نقاشی کرد!

چه تلخ آوار کردی بانگ حزین غریبانه رفتنت را بر شکوه وجود احساس عاشقانه ام!

چه بی رحمانه تنهایم میگذاری در التهاب سخت ترین لحظه های خاطرات با تو بودن!

برداشت آخر!

درمیان سکانسهای جسته وگریخته فیلمنامه زندگــــــــــــــــــــــــــــی

آنجا که دیگر حتی نابازیگرها هم بازیگری قدرند!

یک لحظه! تنها یک لحظه خوب دیده شدن در لوکیشن روزگار

به اوج میرساند نقش آفرینی ماندگار را

و این جاودانه! تنها دیالوگش عجین است با: 

                                   عشــــــــــــــــــــــــــق!!!

 

 

بهـــــــــــار

تجلی حضور نابش

تجلی زندگیست و رویشی دوباره از پس مرگی هرساله!

ریزشی دوباره به سوی ابدییت از ازلی ترین رخداد تاریخ  بر وجه زمین!

چرخش دوران از پی هم ونشستن بر بزمی هرساله

                                                    برای زیباترین عروس زمان!

این صدای سروریست که می آید واز پس هر ترنمش زنده میکند

بند بند هر مرده  خزیده بر کوی ازلت را!

نرم نرمک میرسد اینک بهار

خوشبحال

 من

           تو

                    او

                        و تمام ضمیرهای دلخسته وشاد روزگار....

یک آرزو در سالروزم!

عشق از ازل استو تا ابد خواهد بود
جوینده عشق بی عدد خواهد بود
فردا که قیامت آشکارا گردد
آن دل که نه عاشق است رد خواهد بود
آن دل که نه عاشق است.............

خدایا!  خداونداااا!

تا کی باور کنم قصه بی سروسامانی عشق را؟!

تا کی خلوتم را با زمزمه عاشقانه های مشکوک تکرار کنم؟!

تیشه فرهاد تیزیه چشمان شیرین بود و معجزه عیوب صبرش!

هزار بار توهم  تیشه چشمانش برید دستم را به جای سختی بیستون

و هزار بار توهم معجزه صبر را به مدد دلخستگی هایم فرستادم اما!!!

اما خاکستر بود حاصل این سوختن بی ثمر و ندیدم زایش سیمرغ را

درمیان مخاطره هر دم این آتش!

آتش عشق است که اندر نی فتاد

                  جوشش عشق است که اندر می فتاد

شراب و شوریدگی و می عشق را با جان و دل خریدار بودم اما

اما نوای جانسوز دلم را ودیعه گرفتم در این کار زار!

آه که میسوزد دلم در فراق احساسی که یک عمر در طلبش دویدم و تا لحظه داشتنش

پیش آمدم اما!

دیدار سرابش چشمم را دلسرد کرد به روی همه باورهای گرم عاشقانه ام! افسوس!

خدایا! خدایی که بند بند وجودم را با باور عشق ٫خالقی!

مگذار کور سوی خستگی ناپذیر احساسم پذیرای شکست

ناخواسته باور اکنونم شود!

مگذار واقعییت عشق که در زندگانی تنها ماوایم بود اینک حبابی باشد تا

ازسرعادت کودکانه ام در برابر دیدگان بهت زده ام بترکانمش!!!

خدایا! خدای عاشقانه های هزارفصل

رویین تن کن قلب همه را به معجزه عشق ...
                              "آمین یارب العشق"

                                                                                              1390/12/23 

تن عشق...

جامه ای آکنده از مهر وعطر یاس

چشمانی گشوده و برقی چون الماس

دستانی وسیع از عطوفت و نیاز

قلبی سرشار از عشق وعشق وعشق

ودریچه ای باااااااااز

به روی زن ومردی غرق احساس....

داشتن وخواستن تنی اینچنین باشکوه٬

با روحی به حقیقت سرشار از حس لطیف عاشقییت در وجود

همراه لحظه لحظه تا واپسین لحظات نفس

خواسته ای چنان وسیع وغریبی نیست برای هرعاشقی!

                                                                                 اما افسوس.....

خدانگهدار...

چرا آنانکه میدانند رفتنشان میسوزاند دل دلداده اشان را

                                                                         بازهم میروند؟!

چرا آنانکه میمانند ومیدانند اشک لحظه وداع می لغزاند پای رفتن را

                                                                                  باز هم میگریند؟!

چرا رفتن باید باشد وچرا ماندن وچرا اشک ؟!

سکوت تلخ بعد ماندن همچون سکوت تلخ رفتن

میشکند فریاد بی صدای دلدادگی را

از پس هرترنم اشک چکیده برلبان شکفته از کلام غریب و دیرآشنای:

                                                                                            خدانگهدار!!!

معشوق عاشق!!!

آمدی جانم به قربات ولی حالا چرا؟!.....

بیشک اگر شهریار میدانست چه غربت غرییبانه ای را از پس هر کلام این شعرش

٬میهمان دل معشوقه اش ساخته! هرگز آن را نمی سرود!

بیشک اگر فرهادها و مجنون ها میدانستند از پس هر

 تیشه ای که بر کوه مینشیند و ازهر بیابان لم یزرع که با خون چکیده از

پای خسته عاشق آبیاری میشود! چه جگرها میسوزد و چه دلها به خاکستر مینشیند!

هرگز!
          هرگز!

                    هرگز!

خود را دلداده نمیخواندند و بانگ عاشقی سر نمیکردند!

به درستی که معشوق خود بار عاشقی را هم به دوش میکشد!!!

مگر نه اینکه عشق را حرمتیست رفیــــــــــــــــــــــع!؟

چرا اهلان دل نمیدانند وصال را تاوانی نمیتوان یافت جز فراق؟!

تا کی فریاد دلدادگی را در بغض یخ زده تنهایی فرو باید برد؟!

تا کی برکنج خلوص خلوت یادش ٬رنگ خاموش فراموشی باید ریخت و دم بر نیاورد؟!

تا کی؟!

           تاکجا؟!

تا کجای این ناکجا بار حسرت باید کشید و مضحکانه نام آورصبوری شد؟!

پس به هیـــــــــــــــــچ چیز نباید دل بست.به هیچ چیز!

باید رها بود و عاشقانه دوست داشت و گذشت..... اما!

نباید رد شد و عبور کرد!

نباید حرمت معشوق را شکست! حالا که ادعای عاشقی میکنی!

چرا که عوقبتش همین حصار هزار لایه خاردار تنهاییست ودیگر توان میزبانییه میهمانی

حتی مسلح به قصه دیرآشنای تروا نیز نمی باشد!!!

تولد.عاشقی.مرگ

روییدن گل عشق برمزار تازه دست ازجان شسته ای که خاک سرد

را محمل آرامش ابدی

از پس سیلاب عظیم مصائب دیار فانی یافته

 فرج بعد شدتیست که فقط لذتش را او میداند وخالقش!

شکوه عشق بر دستان ایثارگر مهر٬ تجلی تولدی دوباره است بر

 سر دار نامهربانی و نامردمانی!

چه زیبا جوانه تازه روییده٬ جان می گیرد از صفای وجودخاکی

که روزی تن عاشقی بوده با نگاهی به وسعت دریـــــــــــــــــــا

که می بارید باران محبتش را برسر نوپای خزیده در ره عشق

تولد عشق بر بالین آخرین خلوت٬ معجزه است در

این زمانه بی معجزه!

معجزه عشق!

اعجاز پیغمبری که مبعوث گشته و رسالتش فقط انسانییت است وبس!

تولد 
    عاشقی 
             مرگ

و باز
تولد٬ عاشقی٬ و....

معادله سختی نیست!
  

¤ تبریک به آنانکه مرگشان هم نوید ولادت عشق است و دلدادگی¤

بوسه وداع...

طنازی ماهی شرم نگاهش در سرسرای حوض دل

شکفتن غنچه عمیقترین لحظه لبخندش بر عشق٬

طلوع امیدی بود دربرابر غروب ناامیدی ها!

وقت برهم نهادن چشمان معصومش وگشودنشان بر هستی

وقت رقصیدن پروانه های شیدای دلم بود بر گیسوان شب

انگار که فقط عشق در مشرق چشمان او صبح میشد!

بلعیده بود انعکاس برق نورافشان سپیدی دو دیده اشدرجوار مژگان خیس٬وقت

نمناکی باران!

دلم هوای تنگ ترین فاصله نفسهایمان را میکرد!

آغوش سنگین اما وسیع ازسکوت گرم سادگی هایش٬

به وجد می آورد تنهاترین نقطه تنهایی هایم را!

آغوش پراحساسش سایه ای بود بر سردلخستگی هایم وقت بارش غمها!

اما!

مدتی گم کرده بود رهرو دشت خاموش دلم٬ روشنای نیلگون آسمان احساسش را!

و در آخر:

وقت رفتن طلب کردم بوسه وداع را

واو چه غریبانه نشاند٬داغ تنهایی را بر لبانم!

لبانی که همیشه تشنه احساسش بود!

واینک من ماندمو داغترین بوسه

                         بر لبانی یخبسته....